
Adım yok bu şehirde. Ama adım atmadığım sokak kalmadı. Ben Trabzon’un gecesinde doğdum, karanlığında büyüdüm. Beni kimse çocukken fark etmedi. Ne bir öğretmen adımı sordu, ne bir komşu gülümseyerek “iyi misin” dedi. Zaten zamanla ben de susmayı öğrendim. Susmak, en güvenli cevapmış meğer. Hayat beni yavaş yavaş itti, ama sonunda tek bir seçenekle baş başa bıraktı: Hayatta kalmak. Ve ben… hayatta kalmayı seçtim. Nasıl olduğunun önemi yoktu artık. İlk geceyi hatırlıyorum. Ayak sesleri, titreyen ellerim ve kapalı bir kapı. O kapıdan girerken içimde kalan son “ben” kırıldı. Sonra alışır gibi oldum… ama insan aslında hiçbir zaman tam alışamıyor. Sadece katlanmayı öğreniyor. Şimdi geceleri yine yürüyorum. Kimi zaman bir otel odasında, kimi zaman sahil kenarında biriyle buluşuyorum. Ama sabah olduğunda yalnız... okumaya devam et
Bozburun, Trabzon’un doğal güzellikleriyle iç içe geçmiş, sakin yaşamı ve huzurlu atmosferiyle öne çıkan yerleşim alanlarından ...
Ben Gül. Gerçek adım bu değil ama yıllardır bu ismi kullanıyorum. Gerçek adımı unuttum sanırım. Hayat, Trabzon’un yağmurlu sokakları gibi&hel...
Trabzon’un batısında yer alan Düzköy, eski adıyla Haçka, tarih boyunca doğal güzellikleri ve yaylalarıyla ön plana ...
Ben bu işi yaparken çok insan tanıdım. Kimi konuşmaz, kimi dokunmaz, kimi gözlerime bile bakmazdı. Ama geçen ay bir adam geldi. Diğerlerinden farkl...
“Masaj Zayıflatır mı? İşin Aslı Nedir?” “Masajla kilo verilir mi?”