Trabzon hayat kadını masaj hıkaye

Adım Zeynep. Ama herkes beni farklı bir isimle tanır. Kartvizitim yok, tabelam da. Sadece bilen gelir, sessizce gelir… ve sessizce gider. Trabzon’un dar bir sokağında, ikinci katta küçük bir odada çalışıyorum. Masaj yapıyorum. Ama sadece ellerimle değil… bazen bir omza, bazen bir kalbe dokunuyorum.

İnsanlar zannediyor ki biz sadece bedene dokunuruz. Oysa çoğu gelen, en çok ruhunun ağrısını getirmiş olur. Gözlerinden belli olur—yorgunluk, özlem, sessizlik… Ve ben, o ağrıyı anlayacak kadar çok şey gördüm.

Ben bu işe “masaj yaparak” başladım. Eğitimsizdim ama içgüdülerim güçlüydü. Sonra bazıları, “özel hizmet ister misin?” diye sordu. Başta hayır dedim. Sonra günler geçti, faturalar geldi, çocuğumun okul parası geldi, yalnızlık geldi… Ve ben “evet” demeyi öğrendim.

Şimdi o odada, mavi bir ışık yanar her akşam. İnce müzik eşliğinde biri içeri girer, kıyafetlerini bırakır ve bana güvenmeye çalışır. Ben ise geçmişimi, pişmanlıklarımı, hayallerimi bırakırım bir kenara. Çünkü orada duygular değil, hizmet vardır. Ama bazen… bazen bir müşterinin gözünde kendimi görürüm. O an dayanmak zor olur.

En çok neyi hayal ediyorum biliyor musun? O odadan son kez çıkıp camı açmayı. Güneşin yüzüme vurduğu bir sabahı. Ellerimin sadece sevgi için dokunduğu bir günü. Ama o gün gelene kadar… bu şehirde, bu odada, var olmaya devam edeceğim.