Trabzon hayat kadını

Görünmeyen Kadın – Trabzon’da Bir Gece

Adım Elif. Ama kimse bilmez gerçek adımı. Bu şehirde adlar önemini yitiriyor bir yerden sonra. Trabzon’un taş sokaklarında yürürken, insanlar ya gözlerini kaçırır ya da uzun uzun bakar—ama ikisi de aynı şekilde can yakar.

Her şey dört yıl önce başladı. Kocam öldükten sonra ne bir destek, ne bir el uzandı. Küçük bir oğlum vardı, hasta. Ne yapsaydım? Temizlik işlerinde yetmiyordu. Geceleri ağlarken hep bir çıkış yolu aradım. O yol, beni bu hayata çıkardı.

İlk gün çok zor geçti. Ayaklarım geri geri gidiyordu, yüreğim kıyılmış gibiydi. Ama çocuğumun nefes alması, bir mama kutusu, bir ilaç şişesi, bir battaniye… Bunlar bana ‘devam et’ dedi. Ve ettim.

Şimdi çoğu gece, Trabzon’un sahil yolunda bir otelin ışığı altında beklerken aynaya bakar gibi şehirle göz göze geliyorum. Ne ben ona aitim, ne o bana. Ama başka bir çarem yok. Gören olur, tanıyan olur… Umurumda değil artık. Oğlum büyüdü, şimdi yatılı okula gidiyor. Beni “iş kadını” sanıyor. Bazen yalanlar da sevgidir, değil mi?

Gece bitince eve dönerim. Makyajı silerim, saçımı toplarım, ruhumdan izleri kazımaya çalışırım. Sabah çocuğumla telefonda konuşurken, sesi her şeyi unutturur bana.

Ben bir hayat kadınıyım evet… Ama aynı zamanda bir anneyim, bir kadın, bir insanım. Ve bu şehirde görünmesem de, varım.